कोलावेरी कोलावेरी दी .

     बऱ्याच दिवसानी येथे परत फिरत आहे. मागचा सम्पूर्ण एक महिना नुसत्या ह्या गावी तर त्या गावी मुलगी पाहण्यात पसार  झाले. त्यात ही बऱ्याच रसप्रद घड़ा मोड़ी झाल्यात. ती चर्चा नंतर कधी करेल. तर सध्या वळूया   आजच्या विषया वर .

      आज सकाळी ८.०५ ला अकरावीच्या वर्गात कॉम्पुटर चा  दुसरा तास होता. नेटवर्क चा टोपिक चालला होता. चर्चा चालू होती. मधेच काही मुली हळू हळू त्यांच्या चर्चा खाली मान घालून करत होते. अगोदर तर मी त्यांना ध्यानात घेतले नाही. पण जवळ जवळ पाच मिनिटे पसार झाली असतील आवाज वाढला. साहजिक पणेच त्या मुलीना उभे केले आणि रागावून वर्गाच्या बाहेर जाण्याचा इशारा केला.पण तरी जाताना एक मुलगी बोलली. "बस का सर !! कोलावेरी ?!!" . मी स्तब्ध झालो. मला काही समजलेच नाही. म्हणून मी काही प्रत्युत्तर दिले नाही. पुढे चर्चा करून नेटवर्क चा टोपिक संपवला. वर्गाच्या बाहेर आलो. तेव्हा दुसरी मुलगी म्हणाली, ""सर डोन्ट कोलावेरी ..." . आता तर माझ्या डोक्याचा एक एक तंतू हलला होता. डोके खाजवत स्टाफ रूम मध्ये शिरलो. सतत विचार करत राहिलो. काय आहे हे कोलावेरी. उत्तर शोधण्या साठी सरळ कॉम्पुटर लेब मध्ये दाखल झालो आणि गुगल वर सर्च केले. पाहतो तर कोलावेरी नावाने एक तमिळ चित्रपटाचे गाणे होते ते. आणि त्याचा अर्थ होता "अगदी संतापाने एखाद्याच्या खून करणार तेवढ्या रागाने पाहणे". मला समजले त्या मुलीना काय सांगायचे होते. 

     इंटरनेट वर सध्या या कोलावेरी ने धूम केली आहे. सर्वत्र तेच. शाळेत , रोडवर, कॉलेज मध्ये, हॉटेल मध्ये, बस मध्ये, एखादा नमुना जर रिंग टोन ठेवत असेल तर हीच "कोलावेरी". तसे पहिले तर वास्तविक अर्थ या गाण्याचा बर्याच लोक्कांना माहीत  नाही पण नुसती धून आवडते म्हणून ऐकायचे आणि आनंदाने मान हलवायची किवा अंग मोडायचे. मी देखील समजण्यासाठी पाच वेळेस ऐकले तरी अमुक शब्द मला समजले नाही. शेवटी इंटरनेट वरून लीरीस शोधून वाचले तेव्हा कळले की कोलावेरी ही काय भानगड आहे. 

काय हि ओन लाईन शॉपिंग ?!!?!! नुसता त्रास...

आमच्या शाळेतील प्यून "राजेश " तसे त्याला आम्ही राजू म्हणून संबोधित करतो. आहे तर फार हुशार नेहमी इंटरनेट वर काही न काही R&D करत असतो.काही अडचण आली. किवा समजले नाही तर लगेच फोन करतो मला. त्याच्या या इंटरनेट वरील संशोधन करण्याच्या वृत्ती मुळे बहुतेकदा शाळेतील शिक्षक गण त्याची प्रशंसा करताना दिसून येतात. पण म्हणतात ना जास्त शहाणपणा केलेले देखील नुकसान कारक ठरत असते. बस !! तसच काही तर झाले एका आठवड्या पूर्वी त्याच्या सोबत. मागे फेसबुक वर माझ्या द्वारा स्वस्त दरात भारतात लौंच होणारे teblet नावाच्या डिवाईस ची पोस्ट केली गेली होती. ती पोस्ट वाचल्या नंतर teblet सतत त्याच्या डोक्यात फिरत होते. त्याला देखील ते विकत घेण्याची इच्छा झाली. तो प्रत्यक्ष रित्या माझ्या कडे आला आणि कुठून ते खरेदी करता येणार त्याची विचार पूस करू लागला. मी म्हटले अजून एकाद महिना कमीत कमी तुला वाट पहावी लागेल. पण हा भाऊ काही शांत बसत नव्हता. गुगल मध्ये, याहू  मध्ये , रीडीफ मध्ये आणि बऱ्यांच सर्च इंजिन वर त्याने सर्च केले. शेवटी फेसबुक मधेच त्याला ती जाहिरात सापडली आणि नाप तोल डॉट कॉम नावाच्या वेब साईट वर त्याने ओन लाईन खरेदी चा ओर्डर दिला. लगेच दुसर्या दिवसी त्याने मला कमीत कमी ४००० रुपयाची सविनय मागणी केली. माझ्याकडे पैसे नव्हते म्हणून मला नकार द्यावा लागला. कारण माझी पूर्ण सेलरी महिना अखेरला मी बाबा ना देवून टाकतो. तरी मी त्याला दोन दिवसात कुठून हि पैसे आणून देण्याचे आश्वासन दिले.   कामा कामात मी ते पैसे देण्याचे विसरलो. दोन दिवस पसार झाले असतील तिसऱ्या दिवशी नाप तोल डॉट कॉम वरून एका कुरियर द्वारा त्याचा घरी ती वस्तू आली. स्वाभाविकच पणे त्याच्या कडे पैसे नव्हते तरी तेव्हा त्या वस्तू साठी त्याने शेजारया कडून रु. ४००० घेतले. एकूण त्याने ७२०० रुपये कुरियर डिलिवरी बोय ला दिली. उत्साहाने लवकर लवकर त्याने नाप तोल डॉट कोम चे रेपर फाडले. आत वेस्प्रो कंपनीचे बोक्ष होते. त्यात ते वेस्प्रो टेबलेट होते.  

वस्तू नवीनच होती म्हणून आणखी शेजारी असलेले पाहण्यासाठी गर्दी करून उभे राहिले. त्याने खोक्या मधून ते teblet  बाहेर काढले आणि ओन करून एक एक फंक्शन चेक करू लागला. सर्व काही ठीक होते पण मात्र त्याचा केमेरा चालत नव्हता. अर्थात त्यात बिघाड होता. लोक पाहत होते पण केमेरा चालत नव्हता म्हणून त्याला फारच वाईट वाटले. त्याला वाटले कि त्याला वेस्प्रो आणि नाप तोल डॉट कोम वाल्यांनी सात हजार रुपयाचा चुना लावला. तो उदास झाला. त्याने परत करण्यासाठी कुरियर बोय ला  फोन केला पण तो बर्याच लांब निघून गेला होता पण तरी त्याने एका तासात परत उधना मध्ये उडीपी हॉटेल जवळ मिळण्याचे काबुल केले. लगेच त्याने मला हि फोन लावला आणि सर्व हकीकत सांगितली व मला देखील त्या हॉटेल जवळ येण्यास सांगितले. हातात शाळेच्या प्रश्न पत्रिकेचे काम घेवून बसलो होतो ते बाजूला ठेवून मला भर दुपारी उन्हामध्ये निघावे लागले.  बाईक मध्ये पेट्रोल देखील नव्हते. जेम तेम लोटत पेट्रोल पंप वर गेलो व पेट्रोल टाकले डोक्यावर हेल्मेट घातले निघालो. पांच मिनिटात पोहचलो . पाहतो तर तो हॉटेल च्या बाहेर माझीच वाट पाहत होता. त्याच्या मुखावरील उदासीन पणा मला दिसत होता. तो विनंती करू लागला मला कि यार तू काही हि कर. पण मला हि वस्तू नको पाहिजे , कशे हि करून माझे पैसे मला परत करवून दे. मी होकार दिला म्हटले येवू दे कुरियर बोय ला गोष्ट करू. दोन तास झाले पण तो कुरियर वाला काही दिसत नव्हता. त्याला फोन वर फोन केले राजेश ने पण तरी हि तो दिसत नव्हता. फक्त समोरून एकच उत्तर मिळायचे कि आताच येतो ..अर्ध्या तासात. कदाचित त्याला माहित पडले असेल कि राजेश त्याला ते teblet  परत करू इच्छितो. इथे तो कंपनी च्या पोलिसी विरुद्ध जावू शकत नव्हता. कारण एकदा त्याने कस्टमर ला वस्तू दिली आणि पैसे घेतले म्हणजे झाले काम. मग त्या वस्तू च्या संदर्भात काही समस्या असतील तर ती जवाबदारी कंपनी आणि ग्राहकाची असते त्यात कुरियर वाल्याचा कुठलाही प्रकारच संबंध नसतो. तीन तास झाले ....राजेश चिडला त्याचे डोके तापले होते, त्याने त्या कुरियर वाल्याला मारण्याचा बेत केला. राजेश ला माहित होते कि तो कुरियर बोय त्यांचा सोसायटीच्या जवळ पास राहतो. लगेच त्याने आणखी दोन मित्रांना फोन करून बोलावले. मला हे सर्व योग्य वाटत नव्हते. म्हणून मी त्याला हे न करण्यास सांगितले . त्याची समजूत घातली कि त्या व्यक्ती चा त्यात काही दोष नाही. त्याने तर त्याची ड्युटी केली. जेम तेम त्याला मी शांत केले. हॉटेल मध्ये नेले आणि त्यांची स्पेशियल डीश "इडली सांभार" मागवले. कसा तरी तो शांत झाला होता. परत बाहेर येवून वाट पहु लागलो वाटले तो शांत असावा पण तरी अधून मधून तो कुर कुर करत होता. निव्वळ चार तास मी तिथे हॉटेल च्या बाहेर घालवले. त्याला सांगितले की ही वस्तु सूरत मधे वेस्प्रो च्या सर्विस सेंटर वर रिपेरिंग ला पाठव ते रिपैर करून देतील व म्हटले की तू चिंता करू नको ती वस्तू आपण दुसर्या कोणाला विकून पैसे काढून घेवू. आणि ग्राहक मीच तुला शोधून देतो. त्याने मान्य केले. गेरंती कार्ड काढले आणि नंबर डायल केले. पण आश्चर्य !!! एक ही सर्विस सेंटर अस्तिवात्त नव्हते . सर्व रोंग नम्बर्स जिथे सर्विस सेंटर होते ते बंद झालेले होते. अहमदाबाद , वापी , बरोडा आणि बर्याच ठिकाणी फोन लावला पण परिणाम शुन्य. काही पर्याय नव्हता .मी त्याला घरी जाण्याचा इशारा केला. काम झाले नहीं म्हणून मला वाईट वाटले उदास मनाने आम्ही आप आपल्या घरी निघालो. घरी पोहचून मला अर्धा तास झाला असेल परत त्याचा फोन आला. "सर, काम झाले, माझे पैसे परत मिळाले. मी त्यांच्या हेड ऑफिस वर गेलो होतो.तिथे काम करणारे माझ्या परिचयाचे निघाले त्यांनी सोल्व केला प्रोब्लेम., आपण भेटू उद्या शाळेत करू चर्चा. गुड नाईट " फोन कट झाला. एकूण मला हि आनंद झाला.

        

    येथे राजेश जास्तच आत्मविश्वासाने फक्त फेसबुक मध्ये एक पोस्ट वाचून ओन लाईन खरेदी करावयास गेला. पण सर्व उलटेच झाले. त्याने कोणाला विचारले  नाही, सल्ला घेतला नाही. शेवटी झाली फसवणूक. पण तरी तो भाग्यशाली म्हटला जाणार कि त्याला त्याचे पैसे परत मिळाले. ते पण कुरियर मध्ये परिचयाचे व्यक्ती असल्या कारणाने . राजेश सारखे नसीब प्रत्येकाचे नसते. प्रत्येकाला काही त्यांचे पैसे परत मिळत नाही. लोक फक्त आलेल्या वस्तू विषयी कंपनी ला फिर्याद करतात पण काही आउटपुट मिळत नाही.  घटने वरून खरोखर एक गोष्ट शिकायला हवे कि ओन लाईन खरेदी करताना माणसाने व्यवस्थित विचार पूस आणि सर्वे करूनच करायला हवे कि जेणे करून असे फसवणुकीचे केसेस बनणार नाही.     

निसर्गाची किमया

विजेच्या रुपाने शंखनाद झाला

रवि कुठे ढगा मागे लपला 

गार गार मंद मंद वारा वाहिला 

अवनि वर, सर्वत्र, वर्षाचा इशारा झाला 

हिरवे हिरवे हे गवत डोलू लागले

मूक जनावर ही काही  तरी गीत बोलू  लागले

माती च्या सुगंधाने मन मोहिले 

नभाने इंद्रधनुष्य रुपी वस्त्र परिधान केले 

काय ते मधुर संगीत पावसाच्या सरी ने निर्माण केले 

ते एकण्यात मन माझे तल्लीन झाले 

कवितेच्या चार ओळी लिहिताना ध्यान माझे निसर्गात गुंतले 

काय लिहिणार ? कारण मना तील सारे विचार पाउसाच्या पाण्यात भिजले. 

कविते साठी बसलो होतो पण ती अपूर्ण राहिली 

कारण निसर्गाची अशी किमया पूर्वी मी कधी न पाहिली

अहो भाग्य माझे , आंतरात्मा निसर्ग सौंदर्याचा साक्षी झाला 

फार फार आभार तुझे परमेश्वरा !! 

मला या स्वर्गात जन्म दिला 

मला या स्वर्गात जन्म दिला 

-- जितेन्द्र

शिक्षक दिवस

     आज टीचर्स डे होता. शाळेत जाण्यासाठी लवकर उठलो. आणि लवकर लवकर तयार झालो. शूज घालून दरवाज्याच्या बाहेर निघणार च होतो तोच जोराचा पाउस सुरु झाला. वाटले पाच ते दहा मिनिटे चालेल जास्तीत जास्त . पण हे काय ? पाउसाचे तर बंद होण्याचे कोणतेही चिन्ह दिसत नव्हते. शिवाय रेनकोट देखिल फाटलेला होता ते घालून घराबाहेर पडू शकत नव्हतो. तरी बाबानी जेम तेम एक जुनी लहान छत्री शोधून दिली. आणि मग निघालो घराबाहेर. पण कही उपयोग झाला नाही. कारण रोडवर एक ही ओटो रिक्शा चालक थांबत नव्हता. जवळ जवळ दहा ते पंधरा मिनिटे छत्री हातात घेवुन भर पाण्यात ओटो रिक्षाची वाट पाहिली. मला वाटले आज परत प्रिंसिपल मेडम उशिरा पोहचल्या बद्दल रागवतील आणि काही पण बोलतील. शेवटी एक रिक्शा थांबली. ती अगोदर पासूनच गच्च भरलेली होती. बसण्यासाठी  जागा दिसत नव्हती. तरी रिक्शा चालकला मला बसवून घेण्याची घायीच झाली होती. जसा तसा बसलो आत. बसल्या बसल्या विचार करत होतो की काय वातावरण असेल शाळेत ? कारण शाळेत माझी छबी मुले व मुली साठी सर्वानाच मी पसंत पडेल  तशी नाही. रोजच कोणत्या न कोणत्या वर्गात एकाद दोन मुले किव मुली माझ्या संतापाला बळी पड़त असतात. डोक्यात प्रश्न चिन्ह घेवुन पौन तासानंतर, उशिरा पोहचलो शाळेत. प्रिंसिपल फारच आनंदात असल्याचे दिसून आली शिवाय एका पालका बरोबर त्यांचे संभाषण चालू असल्या कारणाने माझ्या कड़े त्यांचे लक्षच गेले नाही. 

     धावत पहिल्या मजल्यावर पोहचलो. तोच समोरून मला पाहताच प्रायमरी विभागाचे विधार्थी केक घवुन धावत आले. आणि मला मधेच उभे करून सर्व विद्यार्थी प्रेमाने केक चा एक एक घास घालू लागले. बाकीचे हेंड शेक करून शुभेच्छा देत होते तर बाकी चे पाया पडून शुभेच्छा व्यक्त करत होते. त्यांचा एक एक घास माझ्यासाठी मोठा घास ठरला. तोंडात जागाच शिल्लक नव्हती जो तो येवून घास केक च टुकड़ा माझ्या तोंडाशी लावत होता. लहान मुलाची माती खाल्ल्या नंतर जी दशा होते तशी माझी झाली होती. ओठ , नाक आणि गाल सुद्धा केक च्या क्रीम ने भरले गेले. मग मी स्टाफ रूम कड़े न जाता सरळ पाणी पिण्याच्या ठिकाणी गेलो आणि तोंड धुतले. तरी थोड़े फार गालावर राहून गेले. स्टाफ रूम मधे शिरताच सह शिक्षिका गण हसू लागले माझ्या वर. मी त्वरीत समझलो की ते का हसले असतील त्यामुले मी परत तोंड धुण्यासाठी गेलो. परत आलो बसलो. सर्वांना शुभेच्छा दिल्यात एकड़ तिकडच्या दोन गोष्टी केल्यात. दहा पंधरा मिनिटे झाले असतील तोच बारावी सायंस च्या मुलींची गर्दी आली. सर्व शिक्षक शिक्षकांना केक दिल्या नंतर माझ्याकडे आल्यात. वाटले फ़क्त केक देवून चालले जातील पण आपण रंगाची जशी होळी खेळतो तसे त्यानी केक माझ्या आणि जवळ बसलेल्या एक शिक्षिकाच्या गालावर लावले. मी तर थक्कच झालो पाहून. पण सर्व जन फार उत्साहात होते त्यामुले काही बोललो नाही. मी पण उत्साहात सहभागी झालो. काहिनी केमेरा आणलेला होता तर फोटो काढले. ग्रीटींग्स कार्ड दिलेत आणि आनंदाने आणखी शुभेच्छा देण्यासाठी इतर वर्गात निघून गेल्यात. परत तोंड धुतले बसलो. वाटले आता शांती राहिल. पण माझा विचार चुकीचा होता तोच नवव्या वर्गातील मुलांची गर्दी आली. परत तोंडात एक एक करून केक ठोसू लागले. केक खावुन पोट असेच अगोदर भरून गेले होते इच्छा नव्हती पण मुलांच्या आग्रहाला मी नकार देवू शकत नव्हतो. परत तोंड भरले. आणि परत धुण्यासाठी गेलो. सकाळी सात पासून हाच कार्यक्रम चालला शाळेत एक वर्ग गेला की दूसरा वर्ग दूसरा गेला की तीसरा वर्ग. शेवटी मी केक खाऊन खाऊन दमलो. पण समोर केक घेवुन येणारे मुले मुलींचा प्रवाह काही कमी झाला नाही. शेवटी जाताना देखील प्रायमरी च्या प्रिंसिपल मेडम ने प्रयमरिच्या विभागाच्या स्टाफ रूम मध्ये मेनेज केलेल्या छोट्या पार्टी मधे बोलवले. तेथे ही नकार देवू शकत नव्हतो. तेथेही ठासून ठासून खाल्ले. 

     मधली सुट्टी पर्यंत हेच चालले. शाळेत सर्वत्र हर्ष आणि उल्हास होता. प्रत्येक वर्गात मुले व मुली शिक्षक म्हणून शिकवत होते. इतर ग्रुप फोटो घेत होते. शुभेच्छा देत होते ..फार आनदाचा क्षण होता तो. सर्वांच्या चेहर्यावर हास्य होते. आजचा दिवस मला खरोखर अविस्मर्णीय वाटला.   

ट्राफिक सिग्नल

     बरेच दिवस झाले काही लिहिले गेले नाही ब्लोग वर. सारखे काम , काम आणि फक्त कामच थोडा फार वेळ उरला असेल तर तो वाचन करण्यात  आणि समाचार मध्ये अन्ना हजारे यांना पाहण्यात जातो. आज शाळा चार तास लवकर सुटली, तर बराच वेळ मिळाला इथे लिहिण्यासाठी. वाटले थोडे फार लिहावे येथे. हल्ली सुरत मध्ये वाहन चालकावर फारच कडक पद्धतीने शिक्षा केली जात आहे. हेल्मेट नसेल तर दंड, फारच गतीने वाहन चालवत असेल तर, रोंग साईट वर पार्किंग केली असेल तर दंड, येथे तुम्ही म्हणाल कि यात काय नवे ? हे तर प्रत्येक मेट्रो सिटी मध्ये आहे. सांगायचे तात्पर्य एवढेच कि आता पर्यंत वाहन चालकावर सक्तीने नियम नव्हते लावले गेले. आता तर तुम्ही जरी दोन मिनिटा साठी वाहन रोंग साईट वर लावली म्हणजे झाले ....समजून घ्यायचे कि खिश्यातून एक महात्मा गांधी ची नोट गेली. सध्या ट्राफिक शाखेतील सर्व पोलिसांना एक फ़िक्ष टार्गेट देण्यात आला आहे कि अमुक दंडाची रक्कम जमा व्हायलाच हवी, नाही तर बदली किवा इतर कार्यवाही साठी तयार असावे. मग गम्मत अशी झाली आहे कि जे ट्राफिक नियंत्रक आहेत ते सकाळी १० ची ड्युटी असतांनाही सकाळी ६.३०  ला  किवा ७ वाजेला त्यांच्या गणवेशात सज्ज होवून रोडवर दिसायला लागतात. आणि मग तेच वसुलीचे रामायण चालू होते. चांगलेच कलेक्शन करून घेतात ते. पण त्यात मात्र ओटो रिक्षा चालकांना चांगलाच त्रास होतो. पहाटे पहाटे गच्च रिक्षा भरून ते स्टेशन कडे निघालेले असतात.साहजिकच पणे  जास्त प्रवासी असल्या कारणाने ते  रोडवर उभे असलेल्या पोलिसाची नजर चुकवून वाट  काढण्याचा प्रयत्न करतात. नजर चुकवून निघून गेले तर चालकांचे गुड लक नाही तर बेड लकच समजावे .कधी कधी पाठलाग पण  करतात. अमुक वेळेस तर तुमच्या कडे सर्व काही असतांना पण काही न काही कारण काढून पैसे वसूल करतीलच. त्या पोलीस अधिकार्यांना त्यांचे वरील अधिकारी टार्गेट पूर्ण करण्यासाठी त्रास देतात तर ते त्रस्त पोलीस वाहन चालकांना एक प्रकारचा त्रास देतात. पुष्कळ वेळा या डोकेदुखी मूळे मला देखील शाळेत पोहचायला उशीर होतो त्यामुळे कधी कधी प्रिन्सिपल ची कट कट ऐकावी लागते.आज देखील ऑटो रिक्षा चालकाला एका पोलिसाने अडविल्याने निव्वड अर्धा ते पौन तास घरी येण्यास उशीर झाला.मला त्या दोघांवर फार राग आला होता, पण काय करणार रोज असाच नित्यक्रम चालणार असल्यास ? इथे ऑटो रिक्षा चालक त्या वाहने नियंत्रण करणाऱ्या पोलिसाला "मामा" म्हणून संबोधित करतात. पुढे चालक जवळ जर एखादा प्रवासी बसलेला असेल तर चालक त्याला थोड्या वेळा साठी उतरून देतील आणि म्हणतील "आगे मामा खडा है , थोडा पैदल चल के उधार के  साईट पे निकल , मै मामा को झांसा देके आता हु."  म्हणजे असेच काही तरी म्हणतील कि जे एकल्या वर हसू येणार. ट्राफिक स्पोट वर कधी कधी फार पाहण्यालायक  दृश्य निर्माण होते. इकडे सारखी वाहनाची गर्दी असते. होर्न वर होर्न वाजून चालक नुसते गोंगाट करत असतात आणि दुसर्या बाजूला रोडच्या एखाद्या कडेला किवा केबिन मध्ये चालक कडून दंडाची रक्कमेच्या नावाने पैसे मोजले जात असतात. अमुक वेळेस गाई म्हशीची रोडवर गर्दी झाल्याने ट्राफिक समस्या निर्माण होते, ती समस्या सोडविण्या साठी पोलिसांना त्यांचा मेन स्पोट सोडून गाई म्हशीच्या मागे हाकलण्यासाठी काठी घेवून पडावे लागते. आणि एकी कडे वाहन चालकांची चांगलीच आरडा ओरड सुरु होते. तेव्हा त्या पोलिसांवर हसू येते. आठवड्यातून दोन तीन दा तर या प्रकारचे दृश्य हमखास पहावयास मिळतात. काही लोक नुसती गम्मत पहावयास मिळेल म्हणून मेन रोडवर जावून विड्या ओढत त्या पोलिसावर आणि येणाऱ्या जाणार्या चालकावर दृष्टी फेकत असतात. पण मात्र अमुक वेळेस ते देखील सहन करतात. जास्तच जर गर्दी झाली तर मात्र बिचारे फटके खात असताना आढळून येतात.

प्रेम शब्दाचा शोर्ट कट

     आज माहिती तंत्र ज्ञानाच्या प्रगतीमुळे जग फार वेगाने पुढे धावत आहे. प्रत्येक गोष्टी साठी कोणता न कोणता संक्षिप्त मार्ग आहे. कि ज्याच्या उपयोगाने मोठी गोष्ट अगदी थोडक्यात सांगून उरकवता येते. कारण वेळ नाही लोकाकडे. जो तो ज्याच्या त्याच्या कामात मग्न आहे, आणि कामाची ती गोष्ट पण त्याला कोणता न कोणता शोर्ट कट वापरून लवकर पूर्ण करून घ्यावयाची आहे. 

     त्यात प्रेम देखील हे सुटलेले नाही. आजच्या तरुण पेढीचे प्रेम थोडे टेक्निकल म्हणावे लागेल. कारण पूर्वी जर कोणी आपले प्रेम एखाद्या व्यक्ती साठी व्यक्त करत असेल तर, त्या वर मोठी, एखादी मनाला आणि हृदयाला भेदणारी कवितेचे निर्मिती होत असे. पण आज तसे आढडून येत नाही. कारण आज माहिती तंत्रज्ञानामुळे सर्वत्र शोर्ट कट चे भूत माजले आहे. जर प्रियकराला फक्त "आय लव यु " सारखे शब्द जरी सांगायचे असतील तरी ते तो फक्त "१ ४ ३ " असे तीन संख्यांचा उपयोग करून दर्शवित असतो.  मुश्किलीने एखादी व्यक्ती कागदावर मनाचे व हृदयातील मोती प्रियकर साठी अंकित करत असेल. आज " १ ४ ३" चा वापर "माझे तुझ्या वर प्रेम आहे." या गोड शब्द ऐवजी शोर्ट कट (पर्याय) म्हणून केला जातो. जे वात्सल्य , प्रेम आणि समर्पणाची भावना  "माझे तुझ्या वर प्रेम आहे." किवा "मी तुला प्रेम करतो " या शब्दात दिसते ती त्या तीन अंकामध्ये दिसून येत नाही. 

     या "१ ४ ३"  मुळे  प्रेम विषयी तरुणे  व तरुणीच्या मानसिकतेमध्ये बदल झाल्याचे दिसून येते. जसे आपण रोज नवीन आहार घेत असतो , किवा शॉपिंग मोल मध्ये जावून नव्या वस्तू खरेदी करतो तशी आजची पिढी प्रेम करत असते. त्यांचा ग्रूप पण मोठा असतो. फेसबुक चार असतील, ओर्कुट वर दोन असतील, इतर डेटिंग साईट वर आणखी दोन तीन परिचयाची व्यक्ती असतील....मग काय ? ? ? तेच "१ ४ ३ " ज्याला आधुनिक जगाने "डेटिंग" सारखा शब्द देखील दिला आहे. डेटिंग म्हणजे काय ?तेच, वस्तू आवडली तर घ्या नाही तर पैसे परत. डेटिंग म्हणजे "प्रेमाचे शोर्ट कट" जर म्हटले तरी त्याला अतिशयोक्ती नाही. एक सार्वत्रिक सत्य आहे कि मन हे भोवऱ्या सारखे असते. ते कधी एका जागेवर नसते. या डेटिंग सारख्या प्रथे मुळे त्याला अधिकच चालना मिळाली आहे.

     अहो ! हल्ली तर एस एम एस सारख्या सुविधेचा वापर करून सुद्धा लोक प्रेमाचा पंचनामा करायला लागले आहेत. फक्त एका वाक्यात विचारले जाते. "are you interested in me ?"  किवा  "Do you like me ?" . बस समोरून लगेच उत्तर मिळते. "No, sorry"किवा "Yeah !! My pleasure" फटक्यात प्रेमाची देवाण घेवाण होते. मग कसली कविता नि कसल्या चारोळ्या ? सर्व काही एकदम फटक्यात...आहे ना कमाल ?!! 

     तो दिवस दूर नाही जेव्हा लोक फोन वर किवा इंटरनेट च्या माध्येमाने लग्न पण करतील आणि घटस्फोट पण होतील. प्रेम विषयीच्या गजल , चारोळ्या , शायरी. ग्रंथ हे फक्त साहित्यातच शिल्लक राहील. सर्वत्र एकच सूत्र दिसेल. "वापरा शोट कट आणि मिळवा परिणाम फटाफट"

इंटरनेट विश्वात माझे पहिले पाऊल...

     त्या वेळेस मी आई टी आई मध्ये शिक्षण पूर्ण करून नुकताच बाहेर पडलो होतो. तसे तर आई टी आई मध्ये इंटरनेट चा "इ" देखील आम्हास शिकवला नव्हता. शिवाय घरी computer नव्हते किवा मित्राकडे देखील कोणत्याही प्रकारची इंटरनेट साठी सोय नव्हती. फक्त कॉम्पुटर चे प्रमाणपत्र हातात घेवून जोब साठी बाहेर हिंडत होतो.   सुदैवाने दोन तीन ठिकाणी जोबच्या ऑफर्स आल्यात. अगदी नटून सजून, सुसज्ज होऊन प्रमाणपत्राची फाईल हातात घेवून मोठ्या उत्साहाने interview च्या ठिकाणी गेलो. अगोदर पासूनच वीसेक मुले मुली रांगेत बसलेले होते. स्वाभाविकच पणे मी पण रांगेत बसलो. आजू बाजूला बसलेले काही उमेदवारांचे मी प्रमाणपत्र पाहिले आणि त्यांचा पूर्ण  bio-data वाचला. मी थक्क झालो. त्यांचे प्रमाणपत्र पाहून. मनातच विचार करू लागलो. यांच्या समोर तर माझी लायकात तर शून्य आहे. नोकरी जर मिळवतील तर ती हेच लोक, माझा तर interview साठी क्रमांक पण येणार नाही. मी थोडा उदास मनाने उभा झालो आणि सरळ बाहेर वाट धरली. पण चालता चालता मन स्वतःला धिक्कारात होते कि "तू स्वतःला युद्ध मैदानात उतरण्या अगोदरच हरवले. तू स्वतः तुझा पराभव करत आहे. तर बाहेरचे का नाही करणार ?"  आणि परत हकारात्मक विचारासह interview च्या ठिकाणी आलो. मला  आत बोलावले गेले. पहिलाच प्रश्नाचा मारा करण्यात आला कि तुम्हाला इ मैल पाठवता येतो का ? मी आई टी आई मध्ये असतांना मेल express ने प्रवास करायचो त्यामुळे फक्त तो मेल एक्ष्प्रेस्स वाला " मेल" लक्ष्यात होता. मी प्रत्युत्तर म्हणून नकार मध्ये मान हलवली. प्रथम प्रश्नांचे उत्तर मी देवू शकला नाही त्यामुळे त्यांनी दुसरा प्रश्न विचारलाच नाही. फक्त दोन शब्द बोलले ते , "आम्ही सांगू लवकरच ", आणि मी बाहेर. मी समझलो कि ते परत लवकर काही सांगणार नव्हते.